Op dinsdag begint onze lange reis naar het zuiden met een vliegtuig van Chiang Mae naar Bangkok. We vliegen met Lion Air, de Thaise variant van Ryanair (heb je 'm???). Stipt op tijd, maar zonder trompetgeschal komen we rond 2u aan op de lokale luchthaven van Bangkok. De hoteluitbater in het noorden had ons afgeraden om een taxi te nemen dus we volgen zijn advies en stappen naar het nabijgelegen station waar we een ticket nemen naar het hoofdstation van Bangkok. Het is er opnieuw drukkend warm en het getoeter van de auto's doet het rustige noorden al een pak verder lijken. 
De hal van het hoofdstation van Bangkok heeft iets pittoresk. Na wat rondvragen, vinden we onze trein naar Surat Thani, een stadje in de zuidelijke landtong van Thailand. Het gevaarte bestaat uit 12 wagons en we kunnen de locomotief zelfs niet zien. Bovendien blijkt dat we de allerlaatste stapelbedden hebben in de allerlaatste wagon. We rijden het station nog maar uit en voelen al hoe de laatste wagon alle schokken van de eerste rijtuigen cumuleert. Zelfs de kleinste bochten geven het gevoel dat onze wagon uit de sporen wordt gelicht en onheilspellend terug neerkwakt. Tot overmaat van ramp blijft de buitendeur openstaan en we zien menige passagier met een verschrikt gezicht passeren als ze beseffen dat dit niet het toilet is. 
Een Thais gezin naast ons krijgt medelijden als we opveren en heen en weer knotsen en stelt een ruil met een benedenbed voor. Dat laat de mammie niet schieten, maar we komen toch redelijk geradbraakt aan in Surat Thani. En we zijn er nog lang niet... Er wachten ons nog een bus en overzet met de ferry naar Ko Pha Ngan. Maar het eiland mag er wel wezen: hagelwitte stranden, wuivende palmbomen, tropisch zeewater en vooral een goeie koude Singha (lokaal bier) doen de reis al snel vergeten.
's Avonds brengen we nog wat formaliteiten in orde voor onze duikopleidingen. Na ettelijke reviews gelezen te hebben in de Lonely planet en op tripadvisor kozen we voor Haad Yao divers. Voor de mammie was 'safety first' een absolute vereiste en deze club krijgt overal lovende commentaren. Een super geslaagde keuze zou achteraf blijken. De mammie en Emma schrijven in voor het eerste brevet van Padi "open water" en Flor start zijn opleiding als emergency aid provider en rescue diver. 
De eerste dag van de opleiding begint met theorie. We balen wel dat we video's moeten kijken, handboeken lezen en vragen beantwoorden terwijl de zee op amper 50 meter uitnodigend wenkt... In de namiddag duiken we (letterlijk) het zwembad in om allerlei automatismen aan te leren en te oefenen wat je kan doen in verschillende noodsituaties: zonder lucht vallen, masker kwijtspelen (niet de favoriet van de mammie...) pak aan en uitdoen onder water, oren klaren ... Het passeert allemaal de revue. We volgen de cursus samen met een jong koppel uit Belgie en de sfeer zit er meteen in. 
Ook met de lesgeefster klikt het heel goed al is ze bikkelhard als de mammie bijna opgeeft om onder water een volgelopen masker te klaren. De theorie is dan gewoon door je neus uitademen en tegen het masker duwen zodat het water langs onder wegvloeit, maar de praktijk heeft meer weg van een proestende en stikkende walvis. En de truuk met het masker staat ook nog op het programma op grote diepte in de zee ... Ondertussen heeft Flor een hele dag met Anna opgetrokken. Ze mocht zelfs mee naar de bar!
's Avonds zijn we nog tot 23u bezig met instuderen van de theorie, Pffff. Vooral voor Emma is het moeilijk om alle termen in het Engels te begrijpen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten