Back in Bangkok

Op dinsdag komen we 's morgens vroeg aan in Bangkok voor onze 2 laatste dagen city trippen. We werken eerst braafjes nog een paar gemiste tempels en bezienswaardigheden af. Van op de gouden berg hebben we een schitterend uitzicht over de stad. In elke windrichting reikt de stad zich schijnbaar eindeloos uit.

Na de middag boeken we op advies van opa een long tail boot en varen we door de klongs van Thonburi, of de oude hoofdstad van Thailand.

De mensen leven er van en op het water in een kluwen van kanaaltjes, best te vergelijken met Venetie. Uiteraard stoppen we aan een kraam om vissen te voeren. Voor "good luck" en tegen betaling... De beloofde floating market beperkt zich tot een schamele boot met een vervelende verkoopster die ons perse een fles bier wil verpatsen voor de kapitein. De mammie is echter niet te vermurwen.

De rest van de tocht verloopt zonder veel extra's en we genieten van de vele huisjes en vooral super vriendelijke bewoners die ons allemaal toewuiven ook al zien ze allicht dagelijks toeristen al gapend voorbijschuiven.

Op woensdag bezoeken we eindelijk wat Arun die al op dag 1 op de Bucket list stond maar sneuvelde door jetlag gerelateerde problemen bij Emma. Het is met stip de prachtigste tempel van Bangkok. De zon schijnt en de Efteling figuren krijgen een sprookjesachtige uitstraling.

We willen ook nog het scheepvaart museum bezoeken maar zien op tegen nog maar eens afbieden voor een boot dus we dompelen ons onder in de drukte van de amuletmarkt om er nog een paar pakjes op de kop te tikken. Flor twijfelt ongeveer een half uur of hij nu wel of niet een schilderijtje zou aanschaffen. We pingelen meer dan de helft af dus fier als een gieter neemt hij het kleinood mee. Tot 2 uur later blijkt dat het zakje verdwenen is. We keren op onze stappen terug langs alle kraampjes op het heetst van de dag op zoek naar het schilderij. Flor stormt voorop en de mammie kan nauwelijks bijbenen. Gelukkig vinden we het zakje terug in de bar waar we even halt hielden. Na een voetmassage houden we de dag voor bekeken. Nog even rusten in het hotel, dan iets eten en naar de luchthaven. We nemen de vlucht van Thai airways iets over middernacht. Het was een super mooie reis met heel veel nieuwe ervaringen, maar we kijken er toch naar uit om iedereen in Belgie terug te zien.

En om af te sluiten enkele topmomenten en zaken die we niet zullen missen:

Topmomenten:

• Duiken
• Kanchanaburi als stad
• Trekkings en mooie natuur in de bergen van het noorden
• Raften
• Lekker eten

Flopmomenten:

• Verkeer in bangkok
• Zeeziek en jetlag
• Altijd drukte
• Mensen die je willen afzetten
• Boven slapen in trein

De dieptes van Ko Pha Ngan

Op zaterdag moeten we vroeg uit de veren, want we vertrekken om half 8 met de boot naar Ko Tao voor onze eerste open water duik. Flor zal er vooral stress-duiken. Hij moet ook de hele tijd alert blijven voor "slachtoffers" (duikinstructeurs die scenario's hebben voorbereid en te pas of te onpas kopje onder zullen gaan).

Ondanks de toeristil ligt Flor al na een paar minuten te zieltogen. Gelukkig heeft de bemanning nog extra medicatie bij. Na 2 uurtjes varen, zijn we helemaal klaar voor de grote sprong. We hijsen ons recht met de zware flessen wat aan boord van een wiebelende boot geen sinecure is.

De mammie en Emma zijn buddies dus we doen nog een grondige check voor we het water inspringen. Na wat oefeningen aan het oppervlakte duiken we dan eindelijk onder. Het geluid verandert en je hoort vooral nog je eigen ademhaling. Heel langzaam zakken we dieper en dieper en onthult de zee haar wondere wereld. We zien prachtige vissen en koralen, grote schelpen, anemonen in allerlei kleuren... Tot Arzum, onze lesgeefster, aangeeft dat het tijd is om alle skills te bewijzen onder water. Het zweet breekt wel even uit bij de mammie als ze haar masker met opzet moet laten vollopen met water en terug helder maken. Ook het mondstuk verwijderen en laten wegvliegen is niet helemaal van harte maar wel nodig om te weten wat te doen als het echt zou gebeuren. Bij Emma lukt alles dan weer alsof ze elke dag onder water zit. De onbezorgdheid van de jeugd allicht...

In de namiddag doen we nog een tweede duik, maar deze keer krijgen we af te rekenen met hoge golven en heel veel stroming. Geen simpele omstandigheden voor beginnende duikers. Gelukkig is Flor aan boord en hij mag bij wijze van oefening het water inspringen en Emma naar de boot slepen. Een van onze Belgische kompanen moet jammer genoeg afhaken omdat het maar niet lukt om zijn oren te regelen. Echt balen, hopelijk morgen meer geluk.

De laatste dag van de opleiding gaan we naar Sail rock waar regelmatig walvishaaien gespot worden. Er staat opnieuw behoorlijk wat stroming. Vandaag oefenen we met kompas, uitdoen van pak in het water (en terug aandoen natuurlijk :-), opstijgen in een noodgeval en nog veel meer. Gelukkig is er tijdens de laatste duik wat meer tijd voor sight-seeing. We dalen langs de rots af tot 17 meter. Maar de stroming blijft ons parten spelen en op het gemak langs de visjes dobberen zit er niet echt in. We moeten stevig peddelen om koers te houden. Bij het opstijgen blijken we bovendien onder een boot te zitten wat toch wel eventjes schrikken was, maar Arzum leidt ons heel professioneel van het gevaarte weg en we komen veilig aan het oppervlak.

's Avonds duiken we nog een laatste keer onder, in de rum cola deze keer om de geslaagde cursussen te vieren. En dan weer opruimen en inpakken want morgen keren we al terug naar Bangkok: boot, bus...nachttrein :-) deze keer 2 bedden beneden en in de 5de wagon, we leren elke keer bij!

Koh Pha Ngan: in de lucht, ter land ... maar vooral ter zee!

Op dinsdag begint onze lange reis naar het zuiden met een vliegtuig van Chiang Mae naar Bangkok. We vliegen met Lion Air, de Thaise variant van Ryanair (heb je 'm???). Stipt op tijd, maar zonder trompetgeschal komen we rond 2u aan op de lokale luchthaven van Bangkok. De hoteluitbater in het noorden had ons afgeraden om een taxi te nemen dus we volgen zijn advies en stappen naar het nabijgelegen station waar we een ticket nemen naar het hoofdstation van Bangkok. Het is er opnieuw drukkend warm en het getoeter van de auto's doet het rustige noorden al een pak verder lijken. 

De hal van het hoofdstation van Bangkok heeft iets pittoresk. Na wat rondvragen, vinden we onze trein naar Surat Thani, een stadje in de zuidelijke landtong van Thailand. Het gevaarte bestaat uit 12 wagons en we kunnen de locomotief zelfs niet zien. Bovendien blijkt dat we de allerlaatste stapelbedden hebben in de allerlaatste wagon. We rijden het station nog maar uit en voelen al hoe de laatste wagon alle schokken van de eerste rijtuigen cumuleert. Zelfs de kleinste bochten geven het gevoel dat onze wagon uit de sporen wordt gelicht en onheilspellend terug neerkwakt. Tot overmaat van ramp blijft de buitendeur openstaan en we zien menige passagier met een verschrikt gezicht passeren als ze beseffen dat dit niet het toilet is. 

Een Thais gezin naast ons krijgt medelijden als we opveren en heen en weer knotsen en stelt een ruil met een benedenbed voor. Dat laat de mammie niet schieten, maar we komen toch redelijk geradbraakt aan in Surat Thani. En we zijn er nog lang niet...  Er wachten ons nog een bus en overzet met de ferry naar Ko Pha Ngan. Maar het eiland mag er wel wezen: hagelwitte stranden, wuivende palmbomen, tropisch zeewater en vooral een goeie koude Singha (lokaal bier) doen de reis al snel vergeten.

's Avonds brengen we nog wat formaliteiten in orde voor onze duikopleidingen. Na ettelijke reviews gelezen te hebben in de Lonely planet en op tripadvisor kozen we voor Haad Yao divers. Voor de mammie was 'safety first' een absolute vereiste en deze club krijgt overal lovende commentaren. Een super geslaagde keuze zou achteraf blijken. De mammie en Emma schrijven in voor het eerste brevet van Padi "open water" en Flor start zijn opleiding als emergency aid provider en rescue diver. 

De eerste dag van de opleiding begint met theorie. We balen wel dat we video's moeten kijken, handboeken lezen en vragen beantwoorden terwijl de zee op amper 50 meter uitnodigend wenkt... In de namiddag duiken we (letterlijk) het zwembad in om allerlei automatismen aan te leren en te oefenen wat je kan doen in verschillende noodsituaties: zonder lucht vallen, masker kwijtspelen (niet de favoriet van de mammie...) pak aan en uitdoen onder water, oren klaren ... Het passeert allemaal de revue. We volgen de cursus samen met een jong koppel uit Belgie en de sfeer zit er meteen in. 


Ook met de lesgeefster klikt het heel goed al is ze bikkelhard als de mammie bijna opgeeft om onder water een volgelopen masker te klaren. De theorie is dan gewoon door je neus uitademen en tegen het masker duwen zodat het water langs onder wegvloeit, maar de praktijk heeft meer weg van een proestende en stikkende walvis. En de truuk met het masker staat ook nog op het programma op grote diepte in de zee ... Ondertussen heeft Flor een hele dag met Anna opgetrokken. Ze mocht zelfs mee naar de bar!

's Avonds zijn we nog tot 23u bezig met instuderen van de theorie, Pffff. Vooral voor Emma is het moeilijk om alle termen in het Engels te begrijpen.

Dag 2 van de cursus verloopt grotendeels hetzelfde als de eerste dag. We leren vooral over de relatie tussen druk, diepte en de tijd die je maximaal onder water kan blijven om decompressieziekte te voorkomen. Na het theoretisch examen (we slagen glorieus, Emma zelfs met minder fouten dan de mammie ?!?) en een hoop vraagstukken, zitten we nog tot zonsondergang in het zwembad om verder onze vaardigheden te oefenen. We kijken uit naar morgen voor het echte werk ...

Sportief in Chiang Mae: raften, jungle flight en trekking

In Chiang Mae besluiten we het over een sportieve boeg te gooien. Kids hebben genoeg tempels gezien en ook de kookcursus haalt geen absolute meerderheid. We gaan voor raften, hoogteparcours en een tweedaagse jungletrek.


Op vrijdag trekken we dus de bergen in voor het wildwater avontuur. Omdat de stroming in het regenseizoen behoorlijk fel is, maken we gebruik van kleine raftjes voor 4 personen. Het traject is 10 km en duurt ongeveer 2,5 uur met versnellingen en watervalletjes tot klasse 4. Behoorlijk snel dus als je weet dat er maar 6 klassen zijn en je vanaf augustus raftervaring moet hebben om de rivier op te mogen. Slik. We krijgen helmen en zwemvesten, een half uur uitleg en dan hup de boot in. De kapitein roept in zijn beste Engels allerlei bevelen zoals "get in", "hold on", "over left", "over right" (spreek uit: ovalaait) ...Maar bij de eerste serieuze versnelling gaat het al mis. De mammie slaat overboord en begint wild heen en weer te zwaaien in het kolkende water. Na een paar rondjes volgt ze toch de bevelen op die de kids vanuit de boot roepen :"rechtstaan!!!" Blijkt dat het er maar een halve meter diep is :-) We leggen de rest van het parcours feilloos af - al mag de mammie vanaf nu gewoon in de boot zitten bij de versnellingen. Halverwege de toer komen we in een stortbui terecht maar dat kan de pret niet meer bederven. We lachen bij elke rapid en genieten van deze super ervaring.

Op zaterdag trekken de kids terug naar de jungle , deze keer om een hoogteparcours af te leggen. Ze zwiepen op een hoogte van 40 meter tussen de boomtoppen, scheren langs ziplines van 300 meter lang en rappellen langs de stammen naar beneden. Het parcours bestaat uit maar liefst 33 platformen. Niet voor mensen met hoogtevrees dus ... De mammie maakt er een relax dagje in Chiang Mae van. 's Avonds laten we onze spieren nog verwennen in een massagesalon al is de grens tussen genot en pijn hier wel heel erg dun.


Zondag en maandag staat uiteindelijk onze tweedaagse trekking door de bergen op het programma. We kiezen voor de tocht op Doi Inthanon, de hoogste berg van Thailand. De eerste dag wandelen we vooral bergop door de jungle. Onze groep bestaat uit 7 dus niet te groot. 

We overnachten in een dorpje midden in de glooiende rijstvelden. De gids vergast ons op een overheerlijke soep en groene curry. 's Avonds spelen we allerlei raadseltjes met kleine bamboestokjes. Hoe mooi en eenvoudig het leven kan zijn. Er zitten ook minder muggen dan op onze vorige tocht dus we slapen zelfs goed op de bedden van bamboelatten :o.

De tweede dag wandelen we 4 uur door de heuvels, veel op en af, maar wel een prachtige en gevarieerde omgeving. We klefferen over afsluitingen en ploeteren door beekjes en rijstvelden. De lunch nemen we gewoon mee: noedels in bananenbladeren die de gids 's morgens had klaargemaakt.

Na de lunch bezoeken we nog een olifantenkamp en een waterval en we sluiten de dag af met een tochtje op een bamboevlot. 

Tegen 8u zijn we terug in Chiang Mae en begint de gewone drukte: nog snel naar de nachtmarkt om wat pakjes, voetmassage en dan zakken maken, want morgen gaan we richting zuiden waar de zon op ons wacht ...(avontuur om er te geraken in volgende post)

Khao Yai nationaal park: nog meer beestjes

Op woensdag trekken we naar het nationaal park Khao Yai, een stukje beschermd erfgoed. Het park strekt zich uit over een oppervlakte van 2000 km2. Het landschap bestaat uit tropisch regenwoud, grasland en enkele bergen. Er leven veel bedreigde diersoorten waaronder gibbons en tijgers. Al zouden er maar 5 tijgers meer overblijven in het park. Het is een eind rijden vanuit Ayuthaya dus we vertrekken al om 6 u 's morgens. Kids klagen dat ze op vakantie vroeger moeten opstaan dan in de examens ...

We pikken onze gids op en tegen 10u beginnen we aan een fikse wandeling door de jungle. Eerst trekken we een soort sokken aan die we onder de knie vastknopen. Het is immers regenseizoen en het stikt hier van de bloedzuigers. In de loop van de wandeling vallen er verschillende op onze armen, kleine smalle wormen van zo een 3 cm die - als ze hun buikje vol gezogen hebben - de grootte en dikte van een pink krijgen ...

We zijn nog geen km ver als we al op een familie gibbons stuiten. Gibbons zijn geen "monkeys" maar behoren tot de "apes". Ze hebben geen staart en slingeren met hun lange armen door de bergtoppen. Hun hele leven speelt zich af in de bomen.

De gids wijst ons her en der ook op speciale planten en bomen. Zo zien we een soort parasiet die zich vastgrijpt in de schors van een boom en vervolgens wortels naar beneden laat groeien. Het hele proces duurt ongeveer 20 jaar. De originele boom wordt ondertussen helemaal leeggezogen. We poseren even voor een examplaar van 75 jaar oud.

Uiteraard zijn ook de spinnen goed vertegenwoordigd. Sommige zijn gigantisch en kunnen zelfs kleine vogeltjes verorberen. Het zijn niet echt onze favoriete beestjes al moeten we wel toegeven dat de webben echte kunstwerken zijn.

In de namiddag bezoeken we nog een schitterende waterval. We nemen ook een plons in een natuurlijke bron waar we op de parking opgeschrikt worden door een slang. Een babietje volgens de gids. Genoeg beestjes voor vandaag ...

's Avonds nemen we de nachttrein naar Chiang Mae. De trein zat al overvol dus we konden enkel nog tickets krijgen voor de bovenste bedden in tweede klasse. Het bed wordt enkel beveiligd met 2 riempjes, maar ziet er voor de rest wel ok uit: proper laken en kussen en klein dekentje. Maar het wordt toch een behoorlijk slapeloze nacht. We liggen net onder de blazer van de airco en het is er afschuwelijk koud. Emma's voeten zijn ijspegels en doen pijn van de kou. Bovendien schijnt een fel licht door het gordijntje, liggen we tot overmaat van ramp vlak aan de toiletten en voel je bovenaan het gestommel van de trein alsof je elk moment kan ontsporen. Tegen de morgen dommelen we weg, net als alle bedden worden opgebroken voor het ontbijt. Soit, na 14u komen we veilig aan in Chiang Mae. De warmte voelt zalig aan na de kille rit.

In de namiddag puzzelen we de rest van ons verblijf in mekaar: we boeken een paar activiteiten (en moeten er met pijn in het hart een paar laten vallen) en we boeken ons transport richting zuiden. Vliegtuig en nachttrein... Jawel, bovenste bedden in tweede klas :-)

Ayuthaya: een addertje onder het gras

Op maandag reizen we van Kanchanaburi door naar Ayuthaya, de voormalige hoofdstad van Siam of Thailand. De binnenstad wordt omringd door 3 rivieren en op het eiland kan je de ene historische plek na de andere bezoeken: tempels, ruines van tempels, paleizen ... Een echt paradijs voor de liefhebbers van steentoerisme. We hoppen langs een paar goedkope guesthouses en botsen dan in een smal straatje op een volledig vernieuwd hotel dat promo's aanbiedt: 25 EUR voor een spiksplinternieuwe familiekamer en een zwembad vlak voor de deur. De kamer is iets boven budget maar kids zijn direct in de wolken, dus we gaan ervoor. En maar goed ook, want het is hier maar liefst 37 graden, nog warmer dan Bangkok dus een plons in het water doet echt goed.

Op maandag huren we ons een paar fietsen en we bollen van de ene naar de andere tempel met de meest onuitspreekbare namen. Aan een loket steekt de ticketverkoopster ons een hap pikante inktvis in de mond. Ze liggen al op voorhand in een deuk om onze reactie te zien, maar gelukkig eten we thuis ook regelmatig pikant. En het gerecht was best lekker.

's avonds varen we met een longtail boat langs de rivier en bezoeken nog meer tempels. In sommige stikt het van de vleermuizen. Bij valavond krijgt het geheel iets mystiek en we zijn blij dat we deze stop hebben ingelast.



Dinsdag nemen we de lokale trein naar Bang Pa In, een dorp op 10 km van Ayuthaya om nog een paleis te bezoeken. We worden eerst nog aangesproken door de "behulpzame" Thaise die ons een taxi probeert te verpatsen onder het mom dat de trein zeer veel vertraging heeft. Maar we laten ons niet vermurwen door deze klassieke truuk van de foor-der-bedriegers en stappen gezwind naar het loket. Een ticket kost 3 baht (delen door 45), dus amper een paar cent. De conducteur komt zelfs verwittigen als we moeten uitstappen. Het paleis zelf ligt wel nog 4 km van het station en er zijn in de verste verte geen tuk-tuks of taxi's te bespeuren. Dan maar achter op een paar brommers, zonder helmen ... Brr. De mammie vindt het maar niks maar flor en Emma genieten volop van de korte rit. En ook al hadden we aangedrongen op "slow", de brommerkes trekken toch ferm op. Het paleis zelf is absoluut de moeite, zowel binnen als in de omliggende tuinen. Voor Marraine nemen we een paar foto's aan de bougainvillees :-)

Na het paleis chillen we wat aan het zwembad van het hotel en in de namiddag bezoeken we nog de floating market. We zijn er ook getuige van een lokaal theaterstuk waarin een of andere veldslag wordt nagebootst. Het gevecht met de zwaarden duurt nogal lang maar het is best grappig. Bloed vloeit rijkelijk en enkele Thaise kinderen - die het verhaal wel begrijpen - barsten in tranen uit.

's Avonds keren we nog even terug naar de tempels omdat de lonely planet een 'view by night' aanprijst. We kuieren door het park als we plots een krokodil-achtig beest door de vijver zien schieten. Het blijkt om een gigantische varaan te gaan die zomaar midden in het stadspark rondzwemt ?!? Onze goesting om tempels te zien, is snel over. We durven zelfs het brugje niet meer over, want het gevaarte is aan land gekomen en houdt zich schuil onder de brug. Een serieus addertje ...

2-daagse trekking ... een echte beestenboel

Op vrijdag vertrekken we met een minibusje op 2-daagse in de heuvels rond Kanchanaburi. We starten bij de Sai Yok Noi waterval, een tegenvaller na de prachtige Erawan watervallen van gisteren. Vervolgens bezoeken we hellfire pass, een van de zwaarste stukken van de death railway. Krijgsgevangenen moesten er met de hand een rotswand uitkappen over een afstand van meer dan 100 meter. Ze werkten 18 uur per dag. 's Nachts werd de tunnel verlicht met toortsen gemaakt uit bamboe. Vandaar ook de naam 'hellfire pass': een hel om in te werken, de vele vuurtjes en uiteraard de pas. Meer dan 100 000 mensen stierven tijdens de bouw van de spoorweg aan ondervoeding, ziektes en folteringen. Voor we aan de eigenlijke trektocht beginnen dobberen we nog wat in een lokale hot spring.

Na de middag wacht Ton, de lokale gids, ons op. Ton heeft het vooral voor Emma... what 's in a name... We worden in de laadbak van een pick-up naar het startpunt van de tocht gebracht. De gidsen vragen zich af of de mammie het traject wel zal aankunnen ??? Pas na wat opscheppen over de Himalaya geven ze toe en beginnen we met zijn allen aan de jungletocht.

Ondertussen pakken dikke wolken samen. In een verzengende hitte banen we ons een weg door een dicht begroeid bamboewoud. Ton raadt ons aan om een jas aan te trekken "heaffy leen comin". De tropische bui laat een rijk palet geuren opstijgen uit de jungle. Na amper 5 minuten zijn we kletsnat ... vooral in onze jas. Het is zo heet dat we ons te pletter zweten en we produceren meer vocht dan de hemelsluizen dus we beslissen dat nat worden van de regen een betere optie is. Even later stopt de bui, maar de hitte en de vochtigheid zijn zowaar nog gestegen. Gelukkig leidt de mooie omgeving ons af van de warmte: prachtige watervallen, reuze bamboes, duizenden tinten groen en het vraag-en-antwoord spel van exotische vogels.

Na een klim van 3 uur bereiken we een open plek op de heuvel met enkele houten huisjes. De douche bestaat uit 2 doorgesneden bamboestokken die ijskoud water uit de rivier aanbrengen. Op foto ziet het geheel er idyllisch uit maar het addertje onder het gras zijn de miljoenen insecten: de muggen zoemen eindeloos rond onze kop terwijl agressieve rosse mieren langs onder het offensief inzetten. Om nog maar te zwijgen van giftige slangen en spinnen die zich in deze contreien schuil houden. We spuiten de halve bus deet leeg maar moeten toch om 8u al terugtrekken onder het muskietennet. Gelukkig hebben we er zelf ook eentje bij want in de hut moesten we anders met 3 op 1 matras onder een net kruipen. Lees: matras voorzien op Thaise afmetingen. "Matras" is overigens groot woord, het ding is nog harder dan de vloer zelf. De nachtelijke geluiden van padden en krekels overstemmen alles.

Na een redelijk slapeloze nacht vinden we onze rugzakken en schoenen onder een laag mieren terug. Na een lekker ontbijt beginnen we aan de afdaling. Onderweg botsen we nog op een dikke tarantula.

Vervolgens brengt een olifant ons terug naar de rivier. Een ritje op een olifant is in Thailand een standaard attractie voor toeristen en we stijgen toch met een beetje gemengde gevoelens op het grote dier. We zijn blij dat we vandaag alleen zijn en niet in een Hannibal-like kolonne op dumbo rijden. Hoog en droog rijden we langs rijstplantages en kleine dorpjes. Al moeten we nu uitkijken voor gigantische exemplaren dazen die zich vastboren in de dikke olifantenhuid en wellicht ook wel een stukje Emma zouden lusten. Emma zit namelijk op de kop van de olifant tussen 2 flappende oren. De kleine haartjes op de kop van de olifant blijken borstelige stekels.

Maar het is een goedgetraind dier en we bereiken heelhuids onze stop aan de rivier waar we met een raft stroomafwaarts varen. Ook nu zijn we helemaal alleen en kunnen we al peddelend volop genieten van het mooie uitzicht. Na de lunch rijden we met de trein over de death railway en we eindigen de uitstap aan de bridge over the river kwai. 's Avonds, of liever 's nachts, kijken we in een bar naar de kwartfinales, omringd door allemaal verklede Belgen. En morgen trekken we verder naar ayuthaya de vroegere hoofdstad van Siam (het huidige Thailand).